നഗ്ന സത്യം (നിഷ ജോസ്, വാതിൽ)

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഐതിഹ്യമാണ്. സത്യവും നുണയും ഒരിക്കൽ കണ്ടുമുട്ടി. നുണ സത്യത്തോട് പറഞ്ഞു. "എത്ര മനോഹരമായ ദിവസം!" . സത്യം തെല്ല് സംശയത്തോടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു . അതേ നല്ല തെളിമയുള്ള ദിവസം തന്നെ.  അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരുപാട് സമയം ചിലവഴിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു കിണറിനു സമീപം എത്തി. നുണ സത്യത്തോട് പറഞ്ഞു . "നല്ല വെള്ളം. നമുക്കൊരുമിച്ചൊന്നു കുളിച്ചാലോ?" സത്യം വീണ്ടുമൊന്നു സംശയിച്ചു. കാരണം പറയുന്ന ആൾ നുണയാണല്ലോ? അല്പം വെള്ളം കയ്യിലെടുത്ത് പരിശോധിച്ചു. ശരിയാണ് . നല്ല കുളിരാർന്ന ശുദ്ധജലം! രണ്ടു പേരും വസ്ത്രങ്ങളഴിച്ച്  വച്ചു. കിണറ്റിലിറങ്ങി കുളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നുണ വെള്ളത്തിനു പുറത്തു വന്നു. ധൃതിയിൽ സത്യത്തിന്റെ വസ്ത്രമെടുത്തു ധരിച്ച് അകലേക്കോടി മറഞ്ഞു. ക്രുദ്ധയായ സത്യമാകട്ടെ കിണറിനു പുറത്തു കടന്ന് നുണയെ അന്വേഷിച്ച് എല്ലായിടവും ഓടി നടന്നു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെയെടുക്കാൻ . ലോകമാകട്ടെ നഗ്നയായ സത്യത്തെ കണ്ട് പുഛത്തോടെയും വെറുപ്പോടെയും മുഖം തിരിച്ചു. പാവം സത്യം തന്റെ മാനക്കേട് മറയ്ക്കാൻ കിണറ്റിലേക്ക് തിരിച്ചിറങ്ങി, അവിടെ എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി അപ്രത്യക്ഷയായി. അന്നു മുതൽ നുണ ലോകം ചുറ്റുന്നു. സത്യത്തിന്റെ വേഷത്തിൽ, സമൂഹത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്. കാരണം ലോകത്തിന് നഗ്നയായ സത്യത്തെ കാണാൻ ഒട്ടും താൽപര്യമില്ല.            ®️  നിഷ ജോസ് , വാതിൽ         

The world famous painting - " The Truth coming out of the well" Jean-Leon Gerome, 1896.

RESPECT | SELF-ESTEEM | EMPATHY

 I heard my mother asking the neighbors for salt. But we had salt at home. I asked her why she asked the neighbors for salt. And she replied, 'Because our neighbors don't have a lot of money, and they often ask us for something. From time to time, I also ask them for something small and inexpensive, so they feel that we need them too. This way, they will feel more comfortable and it will be easier to continue asking us for everything they need.'

And that's what I learned from my mother... let's raise empathetic, humble, and supportive children with too many values to mention!

Unknown author"

അന്ധൻ്റെ പ്രണയം [A blind mans love story]

അന്ധൻ്റെ പ്രണയം : സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും (ചിലതെങ്കിലും) കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുക:

ഒരാൾ സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവൻ അവളെ വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം അവൾക്ക് രോഗം പിടിപെട്ടു. പതിയെ അവളുടെ സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. പല ഡോക്ടർമാരെ മാറി മാറി കാണിച്ചു, പക്ഷെ രോഗം പതിയെ മൂർച്ഛിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഈ രോഗത്തിന് ചികിത്സയില്ല, കാലക്രമേണ എൻ്റെ ഭാര്യ കറുത്ത് കരിവാളിച്ച് വിരൂപയായി തീരും! 

ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഭർത്താവ് ഒരു ടൂറിന് പോയി. തിരികെ വരുന്നതിനിടെ ഒരു അപകടത്തിൽ പെട്ട് കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടു. എങ്കിലും, അവരുടെ വിവാഹജീവിതം പതിവുപോലെ തുടർന്നു. എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവളുടെ സൗന്ദര്യം ക്രമേണ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അന്ധനായ ഭർത്താവ് ഇതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, അവരുടെ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വ്യത്യാസവും ഉണ്ടായില്ല. അവൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് തുടർന്നു, അവളും അവനെ വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചു. ഒരു ദിവസം അവൾ മരിച്ചു. അവളുടെ മരണം അവനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവളുടെ അന്ത്യകർമ്മങ്ങളെല്ലാം പൂർത്തിയാക്കി അയാൾ ആ പട്ടണം വിടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

പുറകിൽ നിന്നൊരാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഇനി എങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ കഴിയും? ഈ ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുമായിരുന്നു." 

അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, “ഞാൻ അന്ധനല്ല. ഒരു അസുഖം കാരണം അവളുടെ ത്വക്ക് വിരൂപമാകുന്ന അവസ്ഥ, എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, അത് അവളുടെ രോഗത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുമായിരുന്നു എന്നതിനാലാണ് ഞാൻ അഭിനയിക്കുന്നത്. അവളുടെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ കരുതലും സ്നേഹവുമുള്ള സ്വഭാവത്തിൽ ഞാൻ പ്രണയത്തിലായി. അങ്ങനെ ഞാൻ അന്ധനായി അഭിനയിച്ചു. അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ മാത്രമേ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ."

ഗുണപാഠം: നിങ്ങൾ ആരെയെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഏതറ്റം വരെയും പോകും, ​​ചിലപ്പോൾ അന്ധരായി പെരുമാറുന്നതും സന്തോഷിക്കാനായി പരസ്പരം പോരായ്മകൾ അവഗണിക്കുന്നതും നമുക്ക് നല്ലതാണ്. സൗന്ദര്യം കാലക്രമേണ മങ്ങിപ്പോകും, ​​പക്ഷേ ഹൃദയവും ആത്മാവും എല്ലായ്‌പ്പോഴും ഒരുപോലെയായിരിക്കും. പുറത്തുനിന്നല്ല, അകത്തുനിന്നുള്ള വ്യക്തിയെ സ്നേഹിക്കുക.

🪔നിരാശ? ~ ഒരു സെൻ കഥ

 🪔നിരാശ? ~ ഒരു സെൻ കഥ 

ഒരു യുവാവ് വളരെയധികം നിരാശയോടെയും - ദുഃഖത്തോടെയും പുഴക്കരയിലെ സെൻ ഗുരുവിന്റെ അരികിലെത്തി . ശേഷം താൻ അന്നുവരെ അനുഭവിച്ചു പോന്നിരുന്ന ജീവിത ദുഃഖങ്ങൾ - കഷ്ടപ്പാടുകൾ - അവഗണനകൾ - പ്രാരാബ്ദങ്ങൾ ഇവയെക്കുറിച്ചെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഈ ചെറിയ പ്രായത്തിൽത്തന്നെ ദുരനുഭവങ്ങൾ ഒട്ടനവധിയായി ; ഒന്നു മരിച്ചു കിട്ടിയാൽ മതിയെന്ന് മാത്രമേ ഇപ്പോൾ ആഗ്രഹമുള്ളൂ - പ്രതീക്ഷ വെയ്ക്കാൻ ഉതകുന്ന ഒന്നും തന്നെ ഇനി ജീവിതത്തിൽ ബാക്കിയില്ല.

ഇത്തരത്തിലായിരുന്നു അയാളുടെ മാനസികാവസ്ഥ.

സെൻഗുരു മറുപടിയായി പറഞ്ഞത് ഇത്രമാത്രം

"ആ നിൽക്കുന്ന അലക്കുകാരന്റെ കഴുതയെ നോക്കുക : ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ അതിനെ നിരീക്ഷിക്കുക ; ശേഷം മടങ്ങി വരുമ്പോൾ ഉത്തമമായ പ്രശ്ന പരിഹാരം ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കാം."

അതു ശരിവെച്ച യുവാവ് അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാതം മുതൽ പ്രദോഷം വരെ ആ കഴുതയെ അനുഗമിച്ചു. അതിന്റെ രീതികൾ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ സർവ്വ സാധാരണമെന്നതിൽ കവിഞ്ഞ മറ്റൊന്നും തന്നെ അയാൾക്ക് അനുഭവവേദ്യമായില്ല .

അടുത്ത ദിനം സെൻഗുരുവിന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിയെത്തിയതും അയാൾ ഇത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.

"ഗുരോ…. അലക്കുകാരന്റെ അടിമയെപ്പോലെ ദിവസം മുഴുവൻ ഭാണ്ഡവുമേന്തി അലയുന്ന - മണ്ടനായ ആ കഴുതയിൽ എടുത്തു പറയാൻ തക്കതായ ഒരു മേന്മയും ഞാൻ കണ്ടില്ല. സമയം വെറുതേ നഷ്ട്ടമായതു മിച്ചമെന്നേ പറയാനുള്ളൂ……വീണ്ടും നിരാശ മാത്രമാണ് ബാക്കി…..

അതെന്തു തന്നെയും ആയിക്കൊള്ളട്ടെ : ദയവായി എനിക്കുള്ള പ്രശ്ന പരിഹാരം മാത്രം ഒന്നുപദേശിച്ചു തന്നാലും."

ഗുരു ഒന്നു മന്ദഹസിച്ച ശേഷം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു :

"സുഹൃത്തേ…. താങ്കൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗ നിർദ്ദേശം ആ കഴുത തന്നെ പകർന്നു നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. അതിൽ കൂടുതലായൊന്നും എനിക്കു പറഞ്ഞു തരാനില്ല."

യുവാവ് ഒന്നന്ധാളിച്ചു…

അതു മനസ്സിലാക്കിയ ഗുരു ഇപ്രകാരം തുടർന്നു.

"താങ്കൾ തീർച്ചയായും കണ്ടുകാണണം. അതിരാവിലെ തന്നെ ആ കഴുത ഉറക്കമുണരുന്നു - യജമാനൻ നൽകുന്ന ആഹാരം എന്തോ -അതു കഴിക്കുന്നു. ശേഷം ചുമലിൽ വെച്ച് കെട്ടുന്ന തന്നെക്കാൾ ഭാരമുള്ള വിഴുപ്പ് കെട്ടു മുഴുവൻ ഒരു മടിയും കൂടാതെ നദിയോരം വരെ ചുമക്കുന്നു - അയാൾ തുണിയലക്കുന്ന നേരമത്രയും കരയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു - ശേഷം നനച്ചുണക്കിയ അതേ തുണികളുമായിത്തന്നെ മടക്കയാത്ര ചെയ്യുന്നു…...വീട്ടിലെത്തി ചുമടിറക്കുന്നു

ശരിയാണോ ?

'അതെ എന്ന് യുവാവ് '

അതായത് :

വീട് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ താൻ വഹിച്ച മുഷിഞ്ഞ തുണികളുടെ ഭാരവും - അലക്കു കഴിഞ്ഞു ചുമക്കുന്ന നല്ല തുണികളുടെ ഭാരവും കഴുത ഒരേ മനോഭാവത്തോടെ മാത്രം മുതുകിൽ ചുമക്കുന്നു.

വൃത്തിയും - വൃത്തിഹീനതയും അതിന്റെ ചിന്തയിൽ വരുന്നതേയില്ല .

പ്രത്യേക സന്തോഷമോ - സന്താപമോ രണ്ടു ഘട്ടത്തിലും അതിനെ ബാധിക്കുന്നതുമില്ല .

രണ്ടിനോടും ഒരേ വികാരം. സ്വന്തം കർമ്മമായ ചുമടെടുക്കുക - എന്നതിൽ കവിഞ്ഞ ഒരു ചിന്തയും അതിനെ അലട്ടുന്നില്ല .

ഒരു മനുഷ്യന്റെ കർമ്മ ഗതിയും അതുപോലെ ആയിരിക്കണം - ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തികളുടെ സ്വഭാവം അനുകൂലമോ - പ്രതികൂലമോ എന്തുതന്നെ ആയാലും മനസ്സിനെ അവ ആഴത്തിൽ ഉലയ്ക്കാതിരിക്കണം…..

സുഖവും - ദുഃഖവുമെല്ലാം താൽക്കാലികമായി ചുമക്കേണ്ടിവരുന്ന വെറും ഭാണ്ഡക്കെട്ടുകൾ മാത്രമാണെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയണം……

അത്രമാത്രമേ പ്രതിവിധിയുള്ളൂ…."

യുവാവിന്റെ മുഖം പ്രസന്നമായി…മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷകൾ നാമ്പിട്ടു…. ഗുരുവിനോട് ഒരു പ്രണാമം മാത്രം പറഞ്ഞ ശേഷം

മടക്കയാത്ര തുടങ്ങി….."

-ഗുണപാഠം-

🔱 പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് അവയെ…. അതിന്റെ സ്വഭാവത്തെ അപ്രകാരം തന്നെ അംഗീകരിക്കുക.

🔱 പൂർണ്ണമായും ഒന്നിനോടും വിമുഖത പാടില്ല.

🔱 കർമ്മം ചെയ്യുകയല്ലാതെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ല - സാഹചര്യങ്ങൾ എപ്പോഴും അനുകൂലമായെന്നു വരില്ല - അതുകൊണ്ട് അവയിലൂടെയെല്ലാം കടന്നു പോവുക ….

പഴയ ആചാരങ്ങള്‍ അതേപടി തുടരേണ്ടതുണ്ടോ?

 പഴയ ആചാരങ്ങള്‍ അതേപടി തുടരേണ്ടതുണ്ടോ? 

ഒരിക്കൽ ചൈനയിലെ ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിൽ ഒരു പ്രധാന സന്യാസി ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്താൽ അനുയായികൾ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. ജ്ഞാനിയായ സന്യാസിക്ക് തന്റെ വളർത്തുമൃഗമായി ഒരു പൂച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂച്ച അസ്വസ്ഥനായി, ആശ്രമത്തിന് ചുറ്റും ഓടും. 

എല്ലാ ദിവസവും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, പ്രാർത്ഥനയുടെ സമയമാകുമ്പോൾ, പൂച്ചയെ ഒരു തൂണിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു, അങ്ങനെ അത് പ്രാർത്ഥന ചടങ്ങുകൾക്ക്  തടസ്സമാകില്ല. ഇതൊരു സ്ഥിരം പല്ലവിയായി  മാറി. സന്യാസി വൃദ്ധനായി, പൂച്ചയും മരിച്ചു. സന്യാസി അനുയായികൾ മറ്റൊരു പൂച്ചയെ വാങ്ങി. എല്ലാ ദിവസവും, വൈകുന്നേരം പ്രാർത്ഥന സമയമായപ്പോൾ അവർ പൂച്ചയെ അതേ തൂണിൽ ബന്ധിച്ചു. 

ആശ്രമം അതേ രീതി തുടരുന്നതോടെ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി പൂച്ചകൾ വന്നു പോയി. ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ തുടരുന്നു, ഈ ആചാരം. 

കീഴാചാരങ്ങള്‍ അനുവര്‍ത്തിക്കുന്നത്‌ നന്ന്‌. പക്ഷേ അതിന്റെ സാരംകൂടി അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്നുമാത്രം. അര്‍ത്ഥശൂന്യ മായ ആചാരങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുക തന്നെ വേണം. 

ആഗ്രഹമാണ് വിജയത്തിന്റെ (സമാധാനത്തിന്റെ) ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു

ഒരിക്കൽ ഒരു യുവ യോഗി നദിക്കരയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ സമയവും യോഗയും ധ്യാനവും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ലളിതവും ആശങ്കകളില്ലാത്തതുമായിരുന്നു. മറ്റ് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, യോഗിക്ക് വളരെ നേരം ഇരുന്നു, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലുള്ള ഭഗവാന്റെ മനോഹരമായ അതീന്ദ്രിയ രൂപത്തെ കണ്ണടച്ച് ധ്യാനിക്കാനാകും. ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിനചര്യയും ധ്യാനവും.

ഒരു ദിവസം, നദീതീരത്ത്, യോഗി തന്റെ ഒരേയൊരു വസ്ത്രവും ഏക വസ്‌ത്രവും ആയ  തന്റെ ഉറ്റഭാഗങ്ങൾ മറയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച കൗപീനം എന്ന തുണിക്കഷണം കഴുകി. അക്കാലത്ത്  കൊടും ചൂടുള്ളപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ വസ്ത്രം ധാരാളമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണെങ്കിലും യോഗി ആ തുണിക്കഷണം കഴുകി ഉണക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് നഗ്നനായി അത് ഉണങ്ങുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഒരു ദിവസം തന്റെ തുണി ഉണങ്ങാൻ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ ചിന്തിച്ചു:

"എനിക്ക് മറ്റൊരു തുണിക്കഷണം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഈ തുണി ഉണങ്ങുന്നത് വരെ ഞാൻ സമയം പാഴാക്കില്ല, ഞാൻ കുളികഴിഞ്ഞ് ഉടനടി വസ്ത്രം ധരിക്കാം."

ആ സമയം ഒരു ജ്ഞാനി അവിടെ കൂടി കടന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിന്ത വായിക്കാൻ ശക്തിയുള്ള ഒരു ജ്ഞാനി. അവൻ നിന്നുകൊണ്ട് യോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് പറഞ്ഞു:

"പ്രിയ മകനേ, നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നിങ്ങൾ സമയം വാങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ കൂടുതൽ സ്വത്തുക്കൾ സമ്പാദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഉള്ളതിൽ തീർക്കുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. ഈ വഴിയാണ് നല്ലത്. ”

അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ  ജ്ഞാനി യുവാവിന് അനുഗ്രഹം നൽകി യാത്ര തുടർന്നു.

യുവ യോഗി ആ ജ്ഞാനി തന്നോട് എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ആഴത്തിൽ ധ്യാനിച്ചു, പക്ഷേ അവസാനം ഒരു തുണിക്കഷണം കൂടി എടുത്താൽ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി, അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ അധികമല്ല. അങ്ങനെ അവൻ അടുത്തുള്ള ചന്തയിൽ പോയി ഒരു കൗപീനം കൂടി വാങ്ങിച്ചു

പിറ്റേന്ന് പതിവുപോലെ നദിയിൽ കുളിച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ തീർത്ത് പാറയിൽ ഉണങ്ങാൻ വച്ചു. എന്നിട്ട് അവൾ പുതിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച് ധ്യാനത്തിന് പോയി. പിന്നീട്, യോഗി തന്റെ ഉണങ്ങിയ തുണി എടുക്കാൻ വീണ്ടും പാറയിലേക്ക് പോയി. പാറയിൽ നിന്ന് അത് എടുത്തപ്പോൾ, ആ തുണിക്കഷണം നിറയെ ചെറിയ ദ്വാരങ്ങളാണെന്നും വിശന്ന എലിയുടെ കടിയാണെന്നും യോഗിക്ക് മനസ്സിലായി. യോഗി അസ്വസ്ഥനായി, പക്ഷേ ചിന്തിച്ചു: "എനിക്കറിയാം, എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണങ്ങുമ്പോൾ എലികളെ ഓടിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു പൂച്ചയെ വാങ്ങും." അങ്ങനെ ആ യുവ യോഗി ഒരു പൂച്ചയെ വാങ്ങാൻ അങ്ങാടിയിലേക്ക്  തിരിച്ചു.

പിറ്റേന്ന് രാത്രി മയങ്ങുന്നത് വരെ യോഗി സന്തോഷത്തോടെ ധ്യാനിച്ചു. ഈ സമയം പൂച്ച യോഗിയെ കരഞ്ഞു  ശല്യപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി: "ഓ, പൂച്ചയ്ക്ക് പാൽ വേണം, വിശക്കുന്നുണ്ടാവും" യോഗി നെടുവീർപ്പിട്ടു.

അങ്ങനെ ഇപ്രാവശ്യം ചന്തയിൽ പോയി ഒരു പശുവുമായി തിരിച്ചു വന്നു. രാത്രി വീണ്ടും വീഴുന്നതുവരെ എല്ലാം നിശബ്ദമായി നടന്നു, പശു കവർന്നെടുക്കാൻ തുടങ്ങി: "ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും പശുവിനെ കറക്കാൻ പോകുന്നില്ല!", അയാൾ ചിന്തിച്ചു. "അത് എന്നെന്നേക്കുമായി എടുക്കും."

അങ്ങനെ അവൻ പട്ടണത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി, അവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയോട് ഭാര്യയാകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് പശുവിനെ കറന്ന് പൂച്ചയ്ക്ക് നൽകാം, അത് യുവ യോഗിയുടെ തുണിക്കഷണത്തിൽ നിന്ന് എലിയെ അകറ്റി നിർത്തും. അങ്ങനെ യോഗി കുറച്ചു നേരം സന്തോഷിച്ചു.

അപ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വന്നു... ഒരു ദിവസം വരെ അവന്റെ ഭാര്യ അവനോട് പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വീട് വേണം." അങ്ങനെ യോഗി ഒരു വീട് പണിതു.

സമയം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, യോഗി കുറച്ചുകൂടി കൂടുതൽ കൂടുതൽ ധ്യാനിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ വീടും വളരുന്ന കുടുംബവും മൃഗങ്ങളും പരിപാലിക്കുന്നതിൽ അവൻ നിരന്തരം തിരക്കിലായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു നിമിഷം സമാധാനം കിട്ടുമ്പോൾ, ആകുലതകളൊന്നുമില്ലാത്ത, ഒരു തുണിക്കഷണം മാത്രമായിരുന്ന ആ നാളുകളെ അയാൾ ഓർക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, ആ സമാധാനകാലങ്ങളെ ഓർത്ത്, വീണ്ടും പഴയ സാധു കടന്നുപോയി. സാധു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"നിങ്ങൾ ചിന്താശേഷിയുള്ളവരാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു, അതിനാൽ ഉള്ളതിൽ തൃപ്തിപ്പെടുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി നിങ്ങളോട് പറയും, കാരണം കാര്യങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുകയോ ആഗ്രഹിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ അവസാനമില്ല."

സ്വീകാര്യതയും അകൽച്ചയും കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല, കാരണം നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ആവശ്യമില്ല.

With acceptance and detachment nothing you lose because you want nothing.

അത് ഉപേക്ഷിക്കുക

ഗൗതമബുദ്ധന്റെ സമകാലികനായ ഒരു മഹാനായ രാജാവായ പ്രസെഞ്ജിത ഗൗതമബുദ്ധനെ ആദ്യമായി കാണാൻ വന്നിരുന്നു. പ്രസെൻജിതയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ വളരെക്കാലം ഗൗതം ബുദ്ധന്റെ ഒരു സാധാരണ ശിഷ്യയായിരുന്നു. അവൾ ഒരു വലിയ രാജാവിന്റെ മകളായിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഗൗതമബുദ്ധൻ പ്രസെൻജിതയുടെ തലസ്ഥാനത്ത് വന്നപ്പോൾ ഭാര്യ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു, “ഗൗതമബുദ്ധനെപ്പോലെയുള്ള ഒരാൾ നിങ്ങളുടെ തലസ്ഥാനത്ത് വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ പോകാതിരുന്നത് ശരിയല്ല. ഞാൻ പോകുന്നു. അവൻ തീർച്ചയായും നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കും. ഞാൻ എന്താണ് പറയേണ്ടത്? ”

ഭർത്താവ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു, “ശരി, ഞാനും വരുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് വരുന്നത് എന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സമ്മാനം കൊടുക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് വളരെ വലിയ ഒരു വജ്രം ഉണ്ട്; ആ വജ്രം കാരണം ചക്രവർത്തിമാർ പോലും അസൂയപ്പെടുന്നു. ബുദ്ധൻ അത് അഭിനന്ദിക്കണം, അതിനാൽ ഞാൻ വജ്രം എടുക്കും.

ഭാര്യ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ പറഞ്ഞു, “വജ്രത്തേക്കാൾ, ഞങ്ങളുടെ വലിയ കുളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു താമരപ്പൂവ് എടുത്താൽ നല്ലതാണ്. ബുദ്ധന് താമര കൂടുതൽ മനോഹരമാണ്. അവൻ വജ്രം എന്ത് ചെയ്യും? അത് അനാവശ്യമായ ഒരു ഭാരമായിരിക്കും."

അവൻ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ രണ്ടും എടുക്കും, ആരാണ് വിജയിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കാം."

അങ്ങനെ പതിനായിരം സന്യാസിമാർ തന്റെ ചുറ്റും ഇരിക്കുന്ന ബുദ്ധന്റെ കമ്മ്യൂണിലേക്ക് തന്റെ സ്വർണ്ണ രഥത്തിൽ എത്തി. പ്രഭാത പ്രസംഗം തുടങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, രാജാവിന്റെ സ്വർണ്ണ രഥം നിർത്തി, രാജാവ് വരുന്നതിനായി അദ്ദേഹം കാത്തിരുന്നു.

രാജാവ് അവന്റെ മുന്നിലെത്തി, ആദ്യം ബുദ്ധന് വജ്രം സമർപ്പിച്ചു. ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞു, "ഇത് ഉപേക്ഷിക്കൂ!" തന്റെ വജ്രം താഴെയിടാൻ പ്രസേന്ജിതയ്ക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു - അതായിരുന്നു അവന്റെ ജീവിതം! - പക്ഷേ അത് ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പതിനായിരം ആളുകൾക്ക് മുമ്പ് ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞിരുന്നു - "നിങ്ങൾ വജ്രം സമർപ്പിച്ചു, അതിനാൽ അത് നിങ്ങളുടേതല്ല."

അയാൾ മടിച്ചു നിന്നു. ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞു, "ഇത് ഉപേക്ഷിക്കൂ!" അങ്ങനെ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ വജ്രം താഴെയിട്ടു, മറ്റേ കൈകൊണ്ട് താമരപ്പൂവ് സമർപ്പിച്ചു.

ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞു, "ഇത് ഉപേക്ഷിക്കൂ!" “ഇവന് ഭ്രാന്താണോ?” എന്ന് പ്രസെൻജിത ചിന്തിച്ചു. അവൻ താമരപ്പൂവ് താഴെയിട്ടു, ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നില്ലേ? ഇട്ടോളൂ!”

അവൻ പറഞ്ഞു, “എന്റെ രണ്ടു കൈകളും ശൂന്യമാണ്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്താണ് ഉപേക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ” ആ നിമിഷം, ബുദ്ധന്റെ ഏറ്റവും പഴയ ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാളായ സരിപുത്രൻ പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ബുദ്ധൻ വജ്രം താഴെയിടണമെന്നോ പൂ വിടണമെന്നോ പറയുന്നില്ല. അവൻ പറയുന്നു, 'നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വം ഉപേക്ഷിക്കുക. നിങ്ങൾ ഒരു രാജാവാണെന്ന് ഉപേക്ഷിക്കുക. ഈ മുഖംമൂടി ഉപേക്ഷിക്കുക, മനുഷ്യനായിരിക്കുക, കാരണം മുഖംമൂടിയിലൂടെ എനിക്ക് നിങ്ങളെ സമീപിക്കുക അസാധ്യമാണ്.

അവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഒരു വലിയ നിശബ്ദത, പതിനായിരം ആളുകൾ ... അവൻ സ്വയമേവ ബുദ്ധന്റെ കാൽക്കൽ വീണു.

ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞു, "അതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നത്: അത് ഉപേക്ഷിക്കുക. ഇപ്പോൾ ഇരിക്കൂ. മനുഷ്യനായിരിക്കുക. ഇവിടെ ആരും ചക്രവർത്തിയല്ല, ആരും യാചകരുമല്ല. ഇവിടെ എല്ലാവരും അവനാണ്. നിങ്ങൾ സ്വയം ആയിരിക്കുക. ഇത് ഒരു ചക്രവർത്തിയാകുന്നത് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് എടുത്തുകളയാം.

ഓഷോ

മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്നവൻ!

 മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്നവൻ!

“എന്നെ അനുഗമിക്കുക, ഇന്നു മുതൽ നീ മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്നവൻ ആകും.”—ലൂക്കോസ്‌ 5:

ഏകദേശം ഇരുപത് കൊല്ലo ഞാൻ റിക്രൂട്ട്മെന്റ് മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. പതിനായിരക്കണക്കിന് ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ എന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. ആയിരങ്ങൾ വിവിധ ജോലികളിൽ പ്രവേശിച്ച് സന്തുഷ്ടരായി ജീവിക്കുന്നു. ചിലരെങ്കിലും ഇടയ്ക്ക് ഒരു ഫോൺ വിളിയിലൂടെയോ അല്ലെങ്കിൽ  ന്യൂ ഇയർ, ക്രിസ്മസ്, ഓണാശംസകൾ അയച്ചോ സ്നേഹബന്ധം നിലനിർത്തുന്നു.

ഞാൻ എനെറെ തൊഴിലിൽ ഏറ്റവും സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും കണ്ടെത്തിയത് , ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച് ഏറെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മടുപ്പും ഒരേ ജോലി ചെയ്യുന്നതിലെ വിരസതയും എന്നെ നിരന്തരം വേട്ടയാടി. കൂടാതെ  ബഹുഭൂരിപക്ഷം ഉദ്യോഗാര്ഥികളും ജോലി കിട്ടിയശേഷം കാണിക്കുന്ന കൃതജ്ഞതയില്ലായ്മ യും എന്നെ ഏറെ വിഷമിച്ചിരുന്നു.

ഈ സമയത്താണ് എന്നോട് വളരെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും ഉള്ള ഒരു സിസ്റ്റർ എന്റെ മനോവിഷമം തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ജോലിയിൽ സംതൃപ്തി നേടാൻ അതിലെ പ്രത്യേകത കണ്ടുപിടിച്ച്, മനസ്സിലാക്കി വലിയ ഒരു കാൻവാസിൽ ചിത്രം പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊണ്ട് ആ ജോലിയുടെ അസാധാരണത്വവും മഹത്വവും തിരിച്ചറിഞ്ഞു മുന്നോട്ടു പോകാൻ പ്രേരണ നൽകിയത്. സിസ്റ്റർ മുകളിലത്തെ ബൈബിൾ വാക്യം സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, നീ മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്ന ജോലിയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അത് ആത്മാർഥമായി ചെയ്യുക, ആയിരങ്ങൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതം അർത്ഥവത്താക്കി കൊടുക്കാൻ നിനക്ക് സാധിക്കും, എന്ന അനുഗ്രഹ വചസ്സുകളോടെ എന്നെ പറഞ്ഞയച്ചു.

പിന്നീട് ഞാൻ ശാന്തമായി ഇരുന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ, എന്നിലെ കുറെ നന്മകൾ എനിക്ക് മുൻപിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഒരു കൺസൽട്ടൻറ് എന്നനിലയിൽ, ശരാശരിയിലും മുകളിലുള്ള നല്ല നല്ല കമ്പനികൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ റിക്രൂട്ട്മെന്റ് നടത്തിയിരുന്നത്. നിലവാരമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ, നിലവാരമുള്ള പദവികൾ , നിലവാരമുള്ള ശമ്പളം! ഒട്ടനവധി യുവാക്കളുടെ ജീവിതത്തിൽ നാഴികക്കല്ലായി അവർക്ക് നല്ലൊരു ജോലി ലഭിക്കാൻ ഞാനവരെ സഹാച്ചിട്ടുണ്ട്. തീർച്ചയായും അവരവരുടെ കഴിവുകൾ തന്നെയാണ് അവർക്ക് നല്ല ജോലി ലഭിക്കാൻ കാരണമായത്. എങ്കിലും ഒരു വഴികാട്ടിയാവാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു. സിസ്റ്ററുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു - മനുഷ്യരെ പിടിക്കുന്നവൻ!!
പിന്നീട് പലപ്പോഴും ഒരു സുവിശേഷ വേലയാണ് ഞാനും ചെയ്യുന്നത്, എന്ന തോന്നൽ ഒരുപാട് സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും നൽകി. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ കാണിച്ച മാതൃക, വലിയ പ്രചോദനമായി. ഓരോ ഇന്റർവ്യൂ വിലും മുന്നിൽ വരുന്ന ഉദ്യോഗാര്ഥിയുടെ എന്ത് നന്മയാണ് മേന്മയാണ് എനിക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയുക എന്നതിലായി എന്റെ ശ്രദ്ധ. പിന്നീട് ഹൊവാർഡ്‌ ഗാർഡ്നർ പറഞ്ഞുവച്ച ബഹുമുഖ ബുദ്ധി വൈഭവത്തിന്റെ തിയറി പഠിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ വരുന്നവരിൽ ആരും തന്നെ കഴിവു കുറഞ്ഞവരില്ല എന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കി. സെലക്ട് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ കൂടി, അവരെ പോസിറ്റീവ് ആയി മോട്ടിവേറ്റ് ചെയ്‌ത്‌ ഇന്റർവ്യൂ ക്യാബിനിൽ നിന്നും പറഞ്ഞയക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു.

കരിയർ ഗൈഡൻസ്, കമ്പനികളിലെ ജോലിക്കാർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പരിശീലന പരിപാടികൾ എല്ലാം യേശുവചനങ്ങൾ പ്രചോദനമാക്കി മനോഹരമാക്കുവാൻ സാധിച്ചു. അടിസ്ഥാനം കൂടാതെ മണ്ണിൽ വീട് പണിത മനുഷ്യനും ഉറച്ച പാറമേൽ അടിസ്ഥാനം കെട്ടി വീടുപണിത മനുഷ്യനും കലാലയങ്ങളിൽ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ പറയാതെ, എന്തൊക്കെ ഗൈഡൻസ് കൊടുത്താലും എന്തു പ്രയോജനം. അങ്ങിനെ ആഴത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ യേശുവിന്റെ ഓരോ വചനവും നിത്യജീവിതവുമായി കൂട്ടിക്കെട്ടി നല്ലൊരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ യുവാക്കൾക്ക് ഇത്രയധികം പ്രചോദനം നല്കുന്ന മറ്റൊരു മോട്ടിവേഷണൽ സ്പീക്കർ വേറെയില്ല എന്നു മനസ്സിലാവും.

താലന്തുകൾ
പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ
അഷ്ടസൗഭാഗ്യങ്ങൾ,

ഇങ്ങിനെ ഓരോ സുവിശേഷ ഭാഗവും നമ്മുടെ നിത്യജീവിതവുമായി ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ദിവ്യ രത്നങ്ങളാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, നമുക്ക് നമ്മെ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ (ആത്മാവബോധം) ഈ വചനങ്ങൾ നിത്യവും ധ്യാനിച്ചാൽ മതി. ലോകാരോഗ്യ സംഘടന പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പത്ത് ജീവിത നൈപുണ്യ കലകളിൽ ഒന്നാമതായി വരുന്നത് 'സ്വയം അവബോധം' തന്നെയാണ്.  

സ്വന്തം കണ്ണിലേക്ക് നോക്കുക, സ്വന്തം കണ്ണിലെ തടിക്കഷണം എടുത്തു മാറ്റുക, അതിനുശേഷം മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിലെ കരട് എടുക്കാം  - ഈ വാചകത്തിലൂടെ സ്വയ അവബോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം യേശു ലോകത്തിന് നൽകുന്നു. നമുക്കൊക്കെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യം സ്വയം ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുക എന്നതുതന്നെയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ ആയിരം കുറ്റങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ശാന്തമായി സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്ന് സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക്, ഉണ്മയിലേക്ക് അൽപനേരം നോക്കാൻ (ധ്യാനിക്കാൻ) ഏറെ പ്രയാസമാണ്. പക്ഷെ അത് ശീലിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് ലോകം കീഴടക്കുവാൻ സാധിക്കും. സ്വയാവബോധമാണ് വിജയത്തിന്റെ താക്കോൽ എന്ന സോക്രട്ടീസ് പറഞ്ഞത് അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ്.

യേശു മികച്ച ഒരു പരിശീലകനായിരുന്നു. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്ത തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ നിരന്തരം പരിശീലിപ്പിച്ചു, മാർഗ്ഗദർശനം (Mentoring) നൽകി അവരെ പുതിയ മനുഷ്യരാക്കി മാറ്റി. വലിയ ആത്മീയതയും തത്വചിന്തയും മാത്രമല്ല, നിത്യജീവിതത്തിൽ മീൻ പിടിക്കുന്നതിൽ വരെ അവൻ അവരെ സഹായിച്ചു, പരിശീലിപ്പിച്ചു. മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്ക് അവരെ പറഞ്ഞയക്കുമ്പോൾ വ്യക്തവും കൃത്യവുമായ മാർഗ്ഗ നിർദ്ദേശങ്ങൾ എപ്പോഴും നൽകിയിരുന്നു. 

“നിങ്ങൾ ലോകമെങ്ങും പോയി, എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടും സുവിശേഷം. പ്രസംഗിക്കുവിൻ" (മർക്കോ 16,15) യേശു ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് നാമോരോരുത്തരോടുമാണ്. സു+വിശേഷം അഥവാ നല്ല വിശേഷങ്ങൾ, നല്ല വാർത്തകൾ ലോകത്തോട് പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണ് നാമോരോരുത്തരും. എന്നാൽ നാമിന്ന് സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ കൂടി വെറുപ്പ്, വിദ്വേഷം, വ്യാജം, കപടത, നിന്ദ, വ്യക്തിഹത്യകൾ ഫോർവേഡ് ചെയ്യുന്ന, ഷെയർ ചെയ്യുന്ന പാവകളായി ജീവിക്കുന്നു? സുവിശേഷം (നല്ല വിശേഷങ്ങൾ)  പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥരായ നമ്മൾ വിഷം പരത്തുന്ന ക്രിസ്തു ശിഷ്യരായി അറിയപ്പെടുന്നു!!

നമുക്ക് ഓരോ ദിവസവും ഒന്ന് ആത്മപരിശോധന നടത്തിയാലോ? ഇന്ന് ഞാൻ പകർന്നത് സുവിശേഷമാണോ? സദ് വർത്തയാണോ? 
----------------------

ജോസി വർക്കി

ജീവിതം തന്നെ ഒരു അത്ഭുതം

പണ്ട് ബെങ്കായി എന്നൊരു സെൻ ഗുരുവിനെ കാണാൻ മറ്റൊരു ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യൻ എത്തിച്ചേർന്നു. അദ്ദേഹം തെല്ല് അഭിമാനത്തോടെ ബെങ്കായിയോട് ചോദിച്ചു. 'എന്റെ ഗുരുവിന് ജലത്തിന് മുകളിലൂടെ നടക്കുവാൻ സാധിക്കും. താങ്കൾക്ക് അതുപോലെ എന്ത് അത്ഭുതമാണ് വശമുള്ളത്?'. ഒട്ടും താമസിക്കാതെ ബെങ്കായി അതിന് ഇങ്ങിനെ മറുപടി കൊടുത്തു. 

"എനിക്ക് വിശക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. ഉറക്കം വരുമ്പോൾ ഉറങ്ങുന്നു. അതാണ് എനിക്ക് അകെ വശമുള്ള അത്ഭുതങ്ങൾ."

ഈ കഥയെ പരാമർശിച്ചു കൊണ്ട് ഓഷോ പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്. 

The only miracle, the impossible miracle, is to be just ordinary. 

I can make you ordinary, I can make you simple human beings, I can make you like trees and birds. 

There is no miracle around here but life. If you can feel, this is the greatest miracle.

പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങാൻ - മിലിട്ടറി മെത്തേഡ് ഓഫ് സ്ലീപ്പിങ്

പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങാൻ എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടോ?

ഒരുപാടൊരുപാട് വഴികളുണ്ട്. അതിൽ വളരെ ഫലപ്രദമാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു വഴിയെക്കുറിച്ച് പറയാം. മിലിട്ടറി മെത്തേഡ് എന്നാണിത് അറിയപ്പെടുന്നത്.

(അശ്വതി ക്വറയിൽ എഴുതിയത് :  https://ml.quora.com/profile/Aswathi-17 )

മിലിട്ടറി മെത്തേഡ് ഓഫ് സ്ലീപ്പിങ്

 നല്ല ഉറക്കം ശരീരത്തിന്റെയും മനസിന്റെയും ആരോഗ്യത്തിന് വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്. വീടുകളിൽ വളരെ സമാധാനപരമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പോലും നമ്മളിൽ പലർക്കും പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങാൻ സാധിക്കാറില്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഉറക്കത്തിനിടയിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ലാത്ത യുദ്ധഭൂമികളിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും പട്ടാളക്കാർ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാവുക? അവർക്ക് നല്ല ഉറക്കം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ, യുദ്ധങ്ങളിലും മറ്റ് രഹസ്യ നീക്കങ്ങളിലും എങ്ങനെയാണ് അവർ കൃത്യത പാലിക്കുക? ഇത്രയധികം പിരിമുറുക്കം നേരിടുന്ന സാഹചര്യത്തിലും എങ്ങനെ അവർക്ക് ശബ്ദങ്ങൾക്കും ബഹളങ്ങൾക്കും നടുവിൽ ഉറങ്ങാനാകും?

അമേരിക്കൻ ആർമി അവരുടെ പട്ടാളക്കാർക്കായി കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു നുറുങ്ങാണ് മിലിട്ടറി മെത്തേഡ് ഓഫ് സ്ലീപ്പിങ്. 2 നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ (10, 60, അല്ലെങ്കിൽ 120 സെക്കന്റുകൾക്കുള്ളിൽ) ഏത് ബഹളത്തിനിടയിലും ശാന്തമായി ഉറക്കം ലഭിക്കാനുള്ള സൂത്രവിദ്യയാണത്.

രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധകാലത്താണ് പട്ടാളക്കാർക്ക് വേണ്ടി ലോയ്ഡ് ബഡ് വിന്റർ എന്ന വ്യക്തി ഇത് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. പരീക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ 95% ശതമാനത്തോളം പട്ടാളക്കാർക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ സാധിച്ചു എന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ ഈ രീതി വളരെയധികം പ്രചാരം നേടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകമായ Relax and Win: Championship Performance-ൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. 6 ആഴ്ചകളുടെ പരിശീലനമാണ് പട്ടാളക്കാർക്ക് ആവശ്യമായി വന്നതെന്ന് അതിൽ പറയുന്നു.

രീതി ഇങ്ങനെയാണ്:

1. സൗകര്യമുള്ള ഒരു രീതിയിൽ കിടക്കുക. എല്ലായ്പ്പോഴും നിങ്ങൾ ഒരു കട്ടിലിലോ കിടക്കയിലോ തന്നെ കിടക്കണമെന്നില്ല. എവിടെ കിടക്കുകയാണെങ്കിലും ദേഹത്തിന് സൗകര്യമുള്ള ഒരു പൊസിഷൻ സ്വീകരിക്കുക.
2. ആദ്യം മുഖത്തെ പേശികൾ ഒക്കെയും ഉദാസീനമാക്കി വിടുവാൻ ശ്രമിക്കുക. മുഖത്ത് ഒരുപാട് പേശികളുണ്ട്, ഇവയൊക്കെ റിലാക്സ് ആയാൽ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ശാന്തത അനുഭവപ്പെടും.
3. ശേഷം തോളിലേക്ക് എത്തണം. തോളുകൾ ഇതുപോലെ റിലാക്സ് ചെയ്യണം. ഒരു തരത്തിലുള്ള ബലവും തോളുകളിൽ അനുഭവപ്പെടരുത്. അപ്പോൾ കൈകൾ ഒഴുകുന്നതുപോലെയൊരു തോന്നലുണ്ടാവും. പതുക്കെ കൈകൾ മുഴുവനും ഇങ്ങനെ റിലാക്സ് ചെയ്ത് വിടണം.
4. ഇനി പതുക്കെ നിങ്ങളുടെ നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്ത് എന്തെങ്കിലും ബലമോ ഭാരമോ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഒഴിവാക്കുക. ശ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കുക.
5. അടുത്തത് കാലുകളാണ്. തുടയിൽ നിന്നും തുടങ്ങി, മുട്ടുകൾ, കാൽപാദങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ കാലുകളുടെ ഭാരം പതുക്കെ ഒഴിവാക്കി വിരലുകൾ വരെ റിലാക്സ് ചെയ്യുക.
6. ഇനി അടുത്തത് മനസ്സ് ശാന്തമാക്കുക എന്ന പ്രക്രിയയാണ്. ഇങ്ങനെ ശരീരമാകെ റിലാക്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ ശൂന്യതയിൽ ഒഴുകി നടക്കുകയാണെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാവും. അപ്പോൾ, മറ്റൊന്നിനെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാതെ മനസ്സും ശൂന്യമാക്കി വയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. എന്തിനെക്കുറിച്ചെങ്കിലും ചിന്തിക്കണമെന്ന് തോന്നുകയാണെങ്കിൽ ചില ഉദാഹരണങ്ങളിതാ:
1. ശാന്തമായ ഒരു തടാകക്കരയിൽ തെളിഞ്ഞ ആകാശം നോക്കി കിടക്കുന്നതായി ഭാവിക്കാം
2. ഒരു ചാറ്റൽ മഴ കാണുന്നതുപോലെ ചിന്തിക്കാം
3. മേഘങ്ങളെ മാത്രം മനസിൽ കാണാം

ഇത്രയും ചെയ്തു കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഉറക്കം നിങ്ങളെ തേടിയെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. ആലോചിച്ചുനോക്കൂ, വലിയ യുദ്ധസന്നാഹങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പട്ടാളക്കാർക്ക് ഈ രീതി പിന്തുടർന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നമുക്ക് സാധിക്കില്ലേ?

തീർച്ചയായും.

പരിശീലനം വേണമെന്ന് മാത്രം.

ഇന്ന് തന്നെ ശ്രമിച്ചുനോക്കൂ.

സ്വയം തിരിച്ചറിയുക

കാളിദാസൻ തന്റെ അനേകം യാത്രകൾ ക്കിടയിലൊരിക്കൽ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് ചുറ്റും വെള്ളമന്വേഷിച്ചു…!!

അകലെയല്ലാതെ ഒരു സ്ത്രീ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരുന്നത് കണ്ട അദ്ദേഹം അവളുടെ പക്കൽ ചെന്ന് കുറച്ചു വെള്ളം ചോദിച്ചു.

അവൾ വെള്ളം കൊടുക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു.. അതിന് മുൻപ് ഒന്ന് പരിചയ പ്പെടുത്തൂ.. അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു..

അദ്ദേഹം കരുതി... ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമീണ യുവതി കാളിദാസൻ ആരാണെന്ന് അറിയേണ്ടതില്ല…

“ഞാനൊരു വഴി യാത്രക്കാരൻ മാത്രം... “ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു…!!

ഈ ലോകത്തിൽ ആകെ രണ്ടു യാത്രക്കാരെ ഉള്ളൂ…സൂര്യനും, ചന്ദ്രനും… രണ്ടും നിത്യമായി ഉദിക്കുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു… അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

“അപ്പോൾ പിന്നെ താങ്കളാരാണ്...? “ യുവതി ചോദിച്ചു.

“ശരി.. എങ്കിൽ ഞാനൊരു അതിഥിയാണ്… “കാളിദാസൻ പറഞ്ഞു.

“യുവത്വവും സമ്പത്തുമാണ് ഈ ഭൂമിയിലെ രണ്ടേ രണ്ട് അതിഥികൾ.. രണ്ടും ശാശ്വതമല്ല. അതു കൊണ്ട് അവയെ മാത്രം നമുക്ക് അതിഥികൾ എന്ന് വിളിക്കാം…”

എങ്കിൽ ഞാൻ സഹനശീലനായ ഒരു വ്യക്തിയെന്ന് കാളിദാസൻ...

യുവതി... “ഈ ഭൂമിയിൽ സഹനശീലരായി രണ്ടു പേരെയുള്ളൂ… ഒന്നാമത്തേത് ഭൂമി... രണ്ടാമത്തേത് വൃക്ഷം…

നിങ്ങൾ ഭൂമിയെ എത്ര ചവിട്ടി നോവിച്ചാലും, മരത്തിൽ എത്ര കല്ലെറിഞ്ഞാലും അവ സഹിക്കുന്നു… മാത്രമല്ല... നിങ്ങളെ നിലനിർത്തുവാനുള്ള ഫലങ്ങളും, ധാന്യവും അവ പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു…

കാളിദാസൻ ആകെ അമ്പരന്നു... അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു...

“എന്നാൽ ഞാനൊരു മർക്കടമുഷ്ടിയാണ്... ഒരു ദുർവാശിക്കാരൻ..”

“അങ്ങനെ ദുശ്ശാഠ്യമുള്ള രണ്ടു വസ്തുക്കളേയുള്ളൂ... നഖവും,... മുടിയും... രണ്ടും എത്ര വെട്ടിയാലും വളർന്നു കൊണ്ടിരിക്കും... “ യുവതി പറഞ്ഞു..

ഇത്രയും സമയം ശാന്തത കൈവിടാതിരുന്ന കാളിദാസന് ദേഷ്യം വന്നു... അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു...

“എങ്കിൽ ഞാനൊരു വിഡ്ഢിയാണ്...”

അപ്പോൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു...

“രണ്ടു വിഡ്ഢികൾ മാത്രമേ ഈ ലോകത്തിലുള്ളൂ... അറിവില്ലാതെ ഭരിക്കുന്ന രാജാവും... അതു പോലൊരു നിർഗുണനായ രാജാവിന് സ്തുതി പാടുന്ന പ്രജയും...”

കാളിദാസന് മനസിലായി അവൾ തന്നെ സാമർഥ്യത്തിലും, ബുദ്ധിയിലും പിറകിലാക്കിയെന്ന് അദ്ദേഹം അവളുടെ കാൽക്കൽ വീണു.. 

തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം കണ്ടത് സരസ്വതിദേവി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതാണ്… 

അറിവിന്റെയും ബുദ്ധിയുടെയും ദേവി കാളിദാസനോട് പറഞ്ഞു...

“കാളിദാസാ, നീ ബുദ്ധിമാനാണ്. എങ്കിലും, നീ നിന്നെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മാത്രമേ, നീയൊരു മനുഷ്യനാകുകയുള്ളൂ… ആത്മജ്ഞാനമില്ലാത്തവൻ ഒരിക്കലും മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠ പ്രാപിക്കുന്നില്ല…”

ഈ കഥ പറഞ്ഞതിന് ശേഷം ഗുരു ഇപ്രകാരം മൊഴിഞ്ഞു.. കുട്ടികളെ ആദ്യം മനുഷ്യരാകാൻ പഠിപ്പിക്കണം… സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞാലെ അവർ നന്മയുള്ളവരാകൂ…. സമ്പന്നരാകാനും, പണം സമ്പാദിക്കാനും, മറ്റുള്ളവരെ തോൽപ്പിച്ചു മുന്നേറാനും മാത്രം പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവർ സ്വാർത്ഥരും, മനുഷ്യർക്ക് പ്രയോജനമില്ലാത്തവരും ആയി മാറും..!! 

 

Copied and edited

Why and how did Sree Narayana Guru get more prominence and acceptance in Kerala than Adi Shankaracharya (Adi Shankara), who was also born in Aluva, Kerala?

Why and how did Sree Narayana Guru get more prominence and acceptance in Kerala than Adi Shankaracharya (Adi Shankara), who was also born in Aluva, Kerala?

Written by Likhitha (Quera Webpage)

Adi Guru Shankaracharya had not spent much time in his home state. His own community did not accept the philosophy that he had propounded and he faced considerable resistance from his own community members.

Coming to Sree Narayana Guru, there are many reasons why he gained mass acceptance but some of the prominent ones will be listed here.

Guru himself belonged to a community that was considered as Avarna back then. Hence, the communities which were cast off to the fringes of society considered Swami as one of their own. His words held immense weight for them because they believed that Swami would always act for the welfare of the downtrodden ones.

1) He was not only against Varnashrama but also deeply critical of its continued existence. He had said that in the coming era, it serves no purpose to categorize people as per their profession. Irrespective of its past utility, he firmly advocated for the eradication of caste system. He exhorted everyone to never ask, speak or think about caste. For him, there was only one caste – the caste of humanity. We have to understand how abysmal, utterly despondent those years were. The upper classes had collection of slaves which were Avarnas. These humans who had faced abhorrent levels of subjugation were sold and bought like cattle by the Savarnas, some of them sold to foreigners too. Many of them accepted their pitiful state by believing that it is due to their past karma in prior births. For people like them, when Swami arrived and subtly declared through his compassion and noble deeds that every single person deserves liberty & respect, equal rights to advancement, it was akin to a benediction.

2) Swami was a scholar and extremely proficient in Sanskrit, Malayalam and Tamil. He had authored numerous works and had read extensively. He understood that the only way to uplift the downtrodden was education. Children of the most backward communities did not have wide opportunities for education during that era. Hence, Swami himself took an initiative to set up schools where a bright future can be made possible for these kids. He believed in equal education rights for both genders (and equal inheritance rights too). His first priority was to restore the lost dignity of the oppressed ones. No spiritual upliftment is possible in its absence and he was well aware of that.

3) Swami knew the ground situation. He knew firsthand how the common people belonging to backward communities lived and the trials and tribulations faced by them. During his mendicant days (after he had severed all worldly connections and started wandering aimlessly in pursuit of the absolute Truth), he had lived with common people belonging to various religions. He ate what they were kind enough to offer him. He saw the travails of their lives. A person's religion or caste did not matter to him in the least bit. Such considerations were non-existent for him. His love for humanity was paramount. The masses responded to his genuineness with an outpouring of love.

4) I suppose we can say that Swami was discovered by society and not the other way round. I say this because after he had travelled extensively to many places during his mendicant days, he eventually found a cave atop Maruthvamala(the southernmost tip of Western Ghats) and started meditating there. He had detached from society and civilization comprehensively. He subsisted on forest fruits and leaves. During these years when he had steeped himself in strict sadhana and eventually understood the Universal Truth deep within every soul, he wanted the oppressed ones to understand that no one is condemned to a sub-human existence. Everyone was pure Sat-Chit-Ananda. Slowly, people started taking notice of the Siddha living in the forest. Everyone wanted a darshan of Swami. There are many miracles attributed to him but I am not going into those in this answer. Interested persons may read the biography of Sree Narayana Guru written by Murkkoth Kumaran.

5) Swami did not ask the upper caste-managed temples to open its doors for the lower castes. He had already faced resistance from these quarters. For the Avarnas, they did not know how the interiors of a temple looked like, they had never obtained actual darshan of any deity in their entire lives. They were not even allowed to chant the deity's name in the vicinity of the temple. Swami wanted these forgotten people to experience the temple atmosphere and have free & delightful darshan of Bhagwan. Hence, he took an initiative in constructing temples which would be open for all castes, where no one would be deprived of the mercy of the Lord. He installed idols in such temples. The famed Aruvippuram consecration of Shiva idol needs no separate mention.

6) Swami was an extremely realistic person. He understood that spiritual advancement is impossible if people cannot get rid of superstitions or wasteful rituals. This was someone who had opined that a wedding function should not have more than 10 people. In the present Covid times, his advice seems quite correct. But we must note that he never ever argued with people, never imposed his views on others. He was gentleness personified. He tried to give logical reasons whereby he convinced his followers to forego superficial customs. He was a man of few words, silent and contemplative. He spoke only rarely but whenever he spoke, his words would be cryptic and humorous. He had famously said, “whatever be the religion, it is enough if the man is virtuous.”

7) Swami's worldview had an embalming effect on the masses. Not just the backward classes but people in general. He was like a living embodiment of Advaita. Whoever came in contact with him never left him, he had such a giant gravitational pull. He did not say that you have to belong to a particular religion in order to merge with God. His stand was that religion is a path to God but once you attain that etheral union with the Supreme Consciousness/Cosmic Mould/Cosmic Principle, religion or bodily identity or caste differences will not matter. His all-encompassing worldview which even accepted atheists made him prominent.

8) Most importantly, Swami had great respect for all Acharyas. Shankaracharya and Swami were both followers of Advaita. We can say that even though Adi Guru was unable to remain in Kerala due to public resistance, Advaita reached the masses through Swami. I am sure the Adi Guru would only be pleased about it.

ചില ജാലകക്കാഴ്ചകൾ

യുവദമ്പതികൾ ഒരു വാടകവീട്ടിൽ താമസം ആരംഭിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അയൽക്കാരി അലക്കിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണക്കാനിടുന്നത് യുവതി ജാലകത്തിലൂടെ കണ്ടു. അലക്കിയിട്ടും ആ വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും നല്ലതുപോലെ വൃത്തിയായിട്ടില്ലെന്ന് യുവതിക്ക് തോന്നി. ''നന്നായി അലക്കേണ്ട രീതി ആ സ്ത്രീക്കറിയില്ലായിരിക്കാം. ഒരുപക്ഷേ, അവൾക്ക് നല്ല ബാർസോപ്പ് ഉണ്ടാവില്ല.'' അയൽക്കാരി വസ്ത്രം അലക്കിയിടുമ്പോഴെല്ലാം ജനലിനിപ്പുറം നിന്ന് അവൾ ഭർത്താവിനോട് ഇക്കാര്യം പരിഹാസപൂർവ്വം പറയും. ഭാര്യയുടെ സംസാരത്തോട് ഭർത്താവ് പ്രതികരിച്ചില്ല.
ഒരു മാസത്തിനുശേഷം അയയിൽ നല്ല വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രം കണ്ട് ആശ്ചര്യത്തോടെ അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: ''നോക്കൂ... അവൾ ഇന്ന് നല്ലതുപോലെ അലക്കാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു; ആരെങ്കിലും ഇന്നലെ അവളെ അലക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചുവെന്ന്.''
ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു: ''ഇന്ന് നീ ഉണരും മുമ്പ് ഞാൻ നമ്മുടെ ജനൽച്ചില്ലുകൾ വൃത്തിയാക്കി.''യുവതിയുടെ വായടഞ്ഞു പോയി. അവൾക്ക് പിന്നൊന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ അയൽക്കാരിയിൽ യുവതി കുറ്റം കണ്ടെത്തുന്നതിന് കാരണം അവളുടെ വീട്ടിലെ പൊടിപിടിച്ച ജാലകത്തിന്റെ പ്രശ്‌നമാണ്. നിറം മങ്ങിയ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ അവൾ കാണുന്നവയെല്ലാം നിറം മങ്ങിയിരുന്നു. നാം മറ്റുള്ളവരെ കാണുന്നത് നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള ജനൽപ്പാളിയുടെ തെളിമ ആശ്രയിച്ചല്ലേ? അഴുക്കുപുരണ്ട ജാലകത്തിലൂടെ നോക്കിയാൽ യഥാർത്ഥ തെളിമ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. ......
Courtesy -
പൗലോ കൊയ്‌ലോയുടെ ഒരു ചെറുകഥ - ചില ജാലകക്കാഴ്ചകൾ.

അവരവരുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം അനുഷ്ഠിക്കുക

അവരവരുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം അനുഷ്ഠിക്കുക
- സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍
ഉയര്‍ച്ചയ്ക്ക് ഒരു വഴിയേയുള്ളു: അത്, നമ്മുടെ അടുത്തെത്തിയ കര്‍ത്തവ്യം നിര്‍വ്വഹിച്ചു ശക്തിയാര്‍ജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് അത്യുച്ചപദത്തിലെത്തുന്നതുവരെ മുന്നോട്ടു പോവുകയാകുന്നു.

ഒരു യുവസന്ന്യാസി വനത്തില്‍ പോയി അവിടെയിരുന്നു ധ്യാനപൂജാദികള്‍ നടത്തുകയും ദീര്‍ഘകാലം യോഗം അഭ്യസിക്കയും ചെയ്തു. അനേകസംവ ത്‌സരക്കാലത്തെ കഠിനപ്രയത്‌നത്തിനും അഭ്യാസത്തിനും ശേഷം, ഒരു ദിവസം അയാള്‍ ഒരു മരച്ചുവട്ടില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറെ ഉണങ്ങിയ ഇലകള്‍ അയാളുടെ തലയില്‍ വന്നുവീണു. മേലേ്പാട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍ വൃക്ഷാഗ്രത്തില്‍ ഒരു കാക്കയും കൊക്കും തമ്മില്‍ പൊരുതുന്നതു കണ്ടു. അയാള്‍ക്കു കോപമുണ്ടായി. ‘എന്ത് എന്റെ തലയില്‍ ഉണക്കയിലകള്‍ വീഴ്ത്തുവാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു ധൈര്യം വന്നോ?’ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാള്‍ ആ പക്ഷികളെ ക്രോധത്തോടെ നോക്കി. അപ്പോള്‍, അയാളുടെ ശിരസ്സില്‍നിന്ന് ഒരു അഗ്‌നിജ്വാല പുറപ്പെട്ടുചെന്ന് ആ പക്ഷികളെ ദഹിപ്പിച്ചു. അയാളുടെ യോഗശക്തി അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. യോഗശക്തിയുടെ ഈ പൗഷ്കല്യത്തില്‍ – ഒരു നോട്ടംകൊണ്ട് കാക്കയേയും കൊക്കിനേയും ഭസ്മീകരിക്കാന്‍ തനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ലേ! – അയാള്‍ സന്തുഷ്ടനായി, ആഹ്ലാദത്താല്‍ ഏതാണ്ടു മതിമറന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഭിക്ഷയെടു ക്കുവാന്‍ അയാള്‍ക്ക് നഗരത്തിലേയ്ക്കു പോകേണ്ടിയിരുന്നു. അവിടെച്ചെന്ന് ഒരു വീട്ടിനു പുറത്തുനിന്ന് ‘ഭവതി, ഭിക്ഷാംദേഹി’ എന്നു പറഞ്ഞു. ‘കുറച്ചു നില്‍ക്കൂ മകനേ’ എന്ന് വീട്ടിനുള്ളില്‍നിന്നും മറുപടി കിട്ടി. ‘എടീ നീചേ, നീ എന്നെ നിറുത്തിത്താമസിപ്പിക്കയോ! എന്റെ ശക്തി നീ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല,’ എന്നിങ്ങനെ ആ യുവയോഗി തന്നത്താന്‍ വിചാരിച്ചു. ഈ വിചാരം അയാളുടെ ഉള്ളില്‍ക്കൂടി കടന്നുപോകുന്നതിനിടയില്‍ വീട്ടിനുള്ളില്‍നിന്ന് ശബ്ദം വീണ്ടും കേള്‍ക്കാറായി; ‘കുഞ്ഞേ, നീ വലിയ കേമനായിപ്പോയെന്നുതന്നത്താന്‍ വിചാരിക്കരുത്. ഇവിടെ കാക്കയും കൊക്കും ഒന്നുമില്ല.’ അയാള്‍ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു: പിന്നേയും കാത്തുനിന്നു. ഒടുവില്‍ സ്ത്രീ പുറത്തേയ്ക്കു വന്നു. അയാള്‍ അവരുടെ കാല്ക്കല്‍ വീണു നമസ്‌കരിച്ചുകൊണ്ട്, ‘അമ്മേ, നിങ്ങള്‍ അതെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?’ എന്നു ചോദിച്ചു. അവര്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു; ‘കുട്ടീ, എനിക്കു നിന്റെ യോഗമോ അഭ്യാസമോ ഒന്നും അറിഞ്ഞുകൂടാ. ഞാന്‍ ഒരു സാധാരണസ്ത്രീ. എന്റെ ഭര്‍ത്താവിനു സുഖമില്ല. ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിക്കയായിരുന്നു. അതു കൊണ്ടാണ് നിന്നോട് അല്പം കാത്തുനില്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞത്. ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ എന്റെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുവാന്‍ ഞാന്‍ പണിപ്പെട്ടു യത്‌നിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിവാഹിതയാകുന്നതിനുമുമ്പ് ഞാന്‍ മാതാപിതാക്കളോടുള്ള കര്‍ത്തവ്യം നിര്‍വ്വഹിക്കുകയുണ്ടായി. ഇപ്പോള്‍ വിവാഹിതയായിരിക്കെ, ഞാന്‍ എന്റെ ഭര്‍ത്താവിനോടുള്ളു ധര്‍മ്മം അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ അഭ്യസിക്കുന്ന യോഗം ഇതു മാത്രമാണ്. എന്നാല്‍ ഈ ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനം മുഖേന ഞാന്‍ പ്രബുദ്ധയായിരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ നീ ഉള്ളില്‍ വിചാരിച്ചതും കാട്ടില്‍വെച്ചു ചെയ്തതും എനിക്കറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ ഇതിലും ഉപരിയായി എന്തെങ്കിലും നിനക്കറിയണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍, മിഥിലാനഗരിയില്‍ ചെല്ലുക: അവിടെ ചന്തയില്‍ നീ ഒരു വ്യാധനെക്കാണും. നീ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചിലതെല്ലാം അയാള്‍ പറഞ്ഞുതരും.’
‘ഞാന്‍ എന്തിന് ആ നഗരത്തില്‍ പോകുന്നു, അതും ഒരു വ്യാധന്റെ അടുക്കല്‍?’ എന്ന് സന്ന്യാസി വിചാരിച്ചു. എങ്കിലും താന്‍ കണ്ടേടത്തോളം കാര്യങ്ങള്‍കൊണ്ട് അയാളുടെ ബുദ്ധിക്ക് അല്പം വെളിവുണ്ടായി. അതിനാല്‍ പോകാന്‍ തന്നെ തീര്‍ച്ചയാക്കി, നഗരത്തിനടുത്തെത്തി: ചന്ത കണ്ടുപിടിച്ചു. അവിടെ കുറെ ദൂരെ, ഒരു തടിയന്‍ വ്യാധന്‍ ഇരുന്ന് വലിയ കത്തികള്‍ കൊണ്ട് മാംസം മുറിക്കുന്നതു കണ്ടു. അയാള്‍ പലരോടും സംസാരിക്കുകയും വിലപേശുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ‘ഈശ്വരോ രക്ഷതു! ഇയാളോടാണോ ഞാന്‍ ഉപദേശം വാങ്ങേണ്ടത്? ഇയാള്‍ ഒരു രാക്ഷസന്റെ അവതാരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല.’ എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ച് അയാള്‍ വ്യാധനെ സമീപിച്ചു. അപ്പോള്‍ വ്യാധന്‍ അയാളെ നോക്കി, ‘ഓ സ്വാമി, ആ അമ്മയാണല്ലേ, നിങ്ങളെ ഇങ്ങോട്ടയച്ചത്? എനിക്കല്പം ജോലികൂടിയുള്ളതു തീരുന്നിടംവരെ അവിടെ ഇരുന്നാലും’ എന്നു പറഞ്ഞു. ഇവിടെ എന്തു സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നു എന്നായി യോഗിയുടെ വിചാരം. അയാള്‍ ഇരുന്നു. വ്യാധന്‍ ജോലി തുടര്‍ന്നു. അതു പൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍ അയാള്‍ അന്നു കിട്ടിയ പണവും എടുത്ത്, ‘സ്വാമി, ഇനി നമുക്കു വീട്ടിലേയ്ക്കു പോകാം’ എന്നു പറഞ്ഞ് നടന്നു. വീട്ടില്‍ ചെന്ന് യോഗിക്ക് ഇരിപ്പിടം കൊടുത്തിട്ട് അയാളോട് ‘അല്പം കാക്കുക’ എന്നു പറഞ്ഞ് തന്റെ വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളെ കുളിപ്പിച്ച് ഊണു കഴിപ്പിക്കുകയും, അവരുടെ പ്രീതിക്കുവേണ്ടി കഴിവതു ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം അയാള്‍ സന്ന്യാസിയുടെ അരികത്തു മടങ്ങിവന്ന്, ‘സ്വാമി, അങ്ങ് എന്നെ കാണാന്‍ വന്നിരിക്കയാണല്ലോ. ഞാനെന്താണ് അങ്ങയ്ക്കു വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ടത്?’ എന്നു ചോദിച്ചു.

സന്ന്യാസി അയാളോട് ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചും ഈശ്വരനെക്കുറിച്ചും ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു. ഇതിനു മറുപടിയായി വ്യാധന്‍ ദീര്‍ഘമായ ഒരു പ്രഭാഷണം നടത്തി. (അതാണ് മഹാഭാരതത്തിലെ വ്യാധഗീത എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഭാഗം. വേദാന്തത്തിലെ അത്യുച്ചതത്ത്വജ്ഞാനം നിറഞ്ഞതാണ് ഈ ഗീത.) വ്യാധന്റെ ഉപദേശം അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ യോഗി അദ്ഭുതാധീനനായി. അദ്ദേഹം വ്യാധനോട്, ‘അങ്ങ് എന്തിനാണ് ഈ ശരീരത്തിലിരിക്കുന്നത്? ഇത്ര വിശിഷ്ടമായ ജ്ഞാനവും വെച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വ്യാധശരീരത്തിലിരുന്ന് ഇത്ര നിന്ദ്യവും നികൃഷ്ടവുമായ പണി ചെയ്യുന്നതെന്തിന്?’ എന്നു ചോദിച്ചു. വ്യാധന്‍ പറഞ്ഞു; ‘വത്‌സാ, ഒരു ജോലിയും നികൃഷ്ടമല്ല, ഒരു ജോലിയും മലിനമല്ല. എന്റെ ജനനം എന്നെ ഈ പരിതഃസ്ഥിതിയിലും ചുറ്റുപാടിലും ആക്കി. ബാല്യകാലത്ത് ഞാന്‍ ഈ തൊഴില്‍ അഭ്യസിച്ചു. എനിക്കു കര്‍മ്മത്തില്‍ സക്തിയില്ല. കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ നന്നായി ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ യത്‌നിക്കുന്നു. ഗൃഹസ്ഥന്റെ നിലയിലുള്ള കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു: അച്ഛനമ്മമാരെ സന്തുഷ്ടരാക്കാന്‍ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ യോഗം അറിഞ്ഞുകൂടാ. ഞാന്‍ സന്ന്യാസി യായിട്ടില്ല: ലോകം ഉപേക്ഷിച്ചു കാട്ടിലേയ്ക്ക് പോയുമില്ല. എങ്കിലും നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ കണ്ടതും കേട്ടതും, എന്റെ സ്ഥാനത്തിന്ന് (വര്‍ണ്ണാശ്രമങ്ങള്‍ക്ക്) ചേര്‍ന്ന കര്‍ത്തവ്യങ്ങളെ നിഃസംഗനായി നിര്‍വ്വഹി ച്ചതുമൂലം, എനിക്കു സ്വയം സിദ്ധമായി.’
മുന്‍പറഞ്ഞ കഥയില്‍ വ്യാധനും സ്ത്രീയും അവരവരുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം സര്‍വ്വാത്മനാ അനുഷ്ഠിച്ചു: തത്ഫലമായി അവര്‍ക്ക് ജ്ഞാനോദയം ഉണ്ടായി.

ജീവിതത്തിലെ ഏതൊരു നിലയോടനുബന്ധിച്ചും ഉള്ള കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍, ഫലാസക്തിയില്ലാതെ ശരിയായി നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നപക്ഷം, അതു നമ്മെ പരമമായ ആത്മ സാക്ഷാത്കാരത്തിലേയ്ക്കു നയിക്കുമെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

പരദൂഷണം പറയുമ്പോൾ ....

ഒരു പരിചയക്കാരൻ ഒരിക്കൽ സോക്രട്ടീസിനടുത്ത് ഓടിക്കിതച്ചു വന്നു. "എനിക്ക് താങ്കളോട് ഒരു വാർത്ത പറയാനുണ്ട്.🍒🐬
താങ്കളുടെ സുഹൃത്തിനെ കുറിച്ച് ഞാൻ കേട്ടതാണത്.
😡😏 "

അയാളോട് സംസാരം നിർത്താൻ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച്, സോക്രട്ടീസ്ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

"പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ്‌ മൂന്നു ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടെനിക്ക്,

 അതിന് തൃപ്തികരമായ മറുപടി നല്കിയാൽ നിങ്ങൾക്ക് കാര്യം പറയാൻ ഞാൻ അനുമതി തരാം.☺

" ശരി......

1.  "നിങ്ങള് പറയാൻ പോകുന്നത് സത്യ മാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ?😊"

" ഇല്ല . ഞാൻ അത് മറ്റൊരാള് പറഞ്ഞുകേട്ടതാണ് 😐."

2.    നിങ്ങൾ പറയാൻ പോകുന്നത് ഒരു നല്ല കാര്യമാണോ?😊"

 "അല്ല. അതിനു വിപരീതമാണ്."

എങ്കിലും സാരമില്ല.
 മൂന്നാമത്തേതില്‍ വിജയിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് അതെന്നോട് പറയാം☺.

3.  നിങ്ങള് പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യം കൊണ്ട് എനിക്കോ നിങ്ങൾക്കോ, മറ്റുള്ളവർക്കോ എന്തെങ്കിലും ഗുണമോ ഉപയോഗമോ ഉണ്ടാവുന്നുണ്ടോ ?☺"

" ഇല്ല. അത് വെറുതെ പറയാൻ ഉള്ള ഒരുകാര്യമാ..".

"😊 എങ്കിൽ പറയണമെന്നില്ല. ഇത് മൂന്നു മല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾ എന്തിനു പറയണം ! "

 ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ വളരെ പ്രസക്തമായ ഒരു ചിന്തയാണ് ഈ മൂന്നു ചോദ്യങ്ങൾ.

ഏലസ്സ്

ഏലസ്സ്


സമ്പന്നയായ ഒരു സ്ത്രീ ഒരു സൂഫി ഗുരുവിനടുത്തു
പോയി.
എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
“എനിക്ക് അങ്ങ് ഒരു ഏലസ്സ് ഉണ്ടാക്കിത്തരണം,അത് ഞാൻ കൈയിൽ വെയ്ക്കുകയോ വീട്ടിൽ വെയ്ക്കുകയോ ചെയ്താൽ ഞാൻ പറയുന്നതെല്ലാം എന്റെ ഭർത്താവ് അനുസരിക്കുമാറാകണം.
എന്നെ വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെടുകയും,
സ്നേഹിക്കുകയും വേണം”
"എന്റെ ഭർത്താവിന് എന്നോട് തീരെ സ്നേഹമില്ല,മുൻ കോപിയും,വാശിക്കാരനുമാണ്".
ഗുരു ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള ഒരു മഹാനായിരുന്നു.
സൂഫി പറഞ്ഞു,
“ഇങ്ങനെ ഒന്ന് ഉണ്ടാക്കണമെങ്കിൽ പ്രധാനമായും വേണ്ടത് സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്തിലുള്ള രോമങ്ങളാണ്”
“കൂടാതെ,ആ രോമങ്ങൾ നിങ്ങൾ സ്വന്തം എങ്ങിനെയെങ്കിലുമായി ഏതെങ്കിലും സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നും പിഴുതെടുക്കണം”
“എങ്കിൽ മാത്രമേ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി നൽകുന്ന ഏലസ്സ് കൊണ്ട് ഗുണം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ”.
ആ സ്ത്രീ ഏറെ വിഷമത്തോടെ
തിരിച്ച് വന്നു.
അവർ അവരുടെ കൂട്ടുകാരികളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.
ഒരു കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു,“ഈ കാര്യം ബുദ്ധിമുട്ടാണ് എങ്കിലും സാധിക്കാത്തതൊന്നുമല്ല”
“നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്,എല്ലാ ദിവസവും അഞ്ച് കിലോ ഇറച്ചിയുമായി കാട്ടിൽ പോകുക,സിംഹം വരുന്ന വഴിയിൽ ആ ഇറച്ചിയിട്ട് നീ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുക”
“പിന്നീട് ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും സിംഹത്തിനു മുന്നിൽ അടുത്തടുത്ത് തന്നെ ഇറച്ചിയിട്ട് കൊടുക്കുക,സിംഹം അപ്പോൾ നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല,നിന്നോട് സ്നേഹം കാണിക്കുകയും ചെയ്യും”
“പിന്നീട് സിംഹം നിന്നോട് അടുത്ത് കഴിഞ്ഞാൽ വാൽസല്യത്തോടെ നീ സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ താലോടി
പതുക്കെ രോമങ്ങൾ പിഴുതെടുക്കുക”
ആ സ്ത്രീക്ക് കൂട്ടുകാരിയുടെ വാക്കുകൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
പിറ്റേദിവസം തന്നെ ഇറച്ചി വാങ്ങിച്ച് കാട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഇറച്ചിയിട്ട് ഒളിഞ്ഞിരുന്നു
സിംഹം വന്നു ഇറച്ചി തിന്നു തിരിച്ചു പോയി.
ആ സ്ത്രീ ഒരു മാസം വരെ ഇത് തുടർന്നു.
ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം സിംഹത്തിനു മുന്നിൽ പോയി ഇറച്ചിയിട്ട് കൊടുക്കാൻ ആരംഭിച്ചു‌.
സ്ത്രീ ചിന്തിച്ചു സിംഹം മനസ്സിലാക്കട്ടെ ആരാണ് തനിക്ക് ദിവസവും ഇറച്ചി നൽകുന്നതെന്ന്.
പിന്നീട്  സിംഹവും സ്ത്രീയോട് അടുപ്പം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി.
സ്ത്രീയും ധൈര്യത്തോടെ സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ താലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സന്ദർഭം നോക്കി സ്ത്രീ സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്ത് താലോടുന്നതിനിടയിൽ കുറച്ചു രോമങ്ങൾ പിഴുതെടുത്തു.
 സന്തോഷത്തോടെ ഗുരുവിനടുത്ത് ചെന്നു പറഞ്ഞു,
“ഇതാ ഗുരോ... ഞാൻ സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നും രോമങ്ങൾ പിഴുതെടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നു”
“ഇനി അങ്ങ് ഏലസ്സ് ഉണ്ടാക്കാൻ ആരംഭിച്ചാലും”
സൂഫി ചോദിച്ചു,
“എങ്ങിനെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഈ രോമങ്ങൾ ലഭിച്ചത്?"
സ്ത്രീ നടന്ന സംഭവങ്ങളെല്ലാം വിശദീകരിച്ചു.
ഗുരു പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
“നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് ഈ സിംഹത്തേക്കാൾ ക്രൂരനാണോ?”
“ഏറ്റവും ക്രൂരനായ മൃഗം സിംഹം നിങ്ങൾ കുറച്ചു നാൾ പരിചരിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങളോട് സ്നേഹവും അനുസരണയും കാണിച്ചു.
ആ സിംഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്നും രോമങ്ങൾ പിഴുതെടുത്തപ്പോൾ പോലും നിങ്ങളെ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ..
പിന്നെ നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സാണോ അലിയാത്തത്.”
*ഗുണപാഠം*👇
സാധ്യമായതിനെ ഉൾകൊള്ളാതെ അസാധ്യമായതിന്റെ പിന്നാലെ പോകുന്നവരാണ് നമ്മിൽ പലരും '
അസാധ്യമായത് സ്വായത്തമാക്കാൻ ചെയ്യുന്ന ത്യാഗത്തിന്റെ ഒരശം മതി സാധ്യമായത് സ്വന്തമാക്കാൻ .

ട്രോൾ യുഗത്തിൽ 'അപൈശുനം'??!!

🚩#_അപൈശുനം🚩

ശ്രീമത് ഭഗവത് ഗീതയിലെ പതിനാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ 'അപൈശുനം' എന്നൊരു പദം പ്രയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അന്യരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും അന്വേഷിച്ച് കണ്ടു പിടിച്ച് അത് വെളിച്ചത്താക്കുന്നതിൽ സന്തോഷിക്കുന്നവനെ 'പിശുന ' നെന്നു പറയുന്നു.
ആരെയെങ്കിലും നിന്ദിക്കുക, പരദൂഷണം പറയുക; ഇത് പിശുനന്റെ സ്വഭാവമാണ്. ഇവരിൽ ദുഷ്ടതയേക്കാൾ കൂടുതലുള്ളത് ഹീന തയാണ്. ആളെപ്പോലും കാണാതെ കുറ്റങ്ങൾ പറയുകയും ചരിത്രങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.
ഈ പ്രവർത്തി മൂലം സമൂഹത്തിൽ അയാളുടെ മാന്യത കുറയുകയും അയാൾ അവസാനം സ്വയം അപമാനിതനാകുകയും ചെയ്യും.
പിശുനനെ സിംഹത്തിനോടോ ചെന്നായയോടോ ഉപമിക്കാറില്ല. പുല്ലിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു കാലിൽ കൊത്തുന്ന പാമ്പിനോടാണ് ഉപമിക്കാറുള്ളത്. അതാണ് അവർക്കു യോജിച്ചത്. സമൂഹത്തിൽ ഇവരോടുള്ളത്ര വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും ദുഷ്ടന്റെയോ ക്രൂരന്റേയോ നേർക്കുപോലും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ പിശുനൻ സ്വയം വിചാരിക്കുകയും പറയുകയും ചെയ്യും.
" ഞാൻ സത്യത്തിനു വേണ്ട സേവനമാണ് ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇത്ര കഠിനമായ കർത്തവ്യം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനു സമുദായം എന്നെ അഭിനന്ദിക്കുകയാണു വേണ്ടത്. അതിനു പകരം ആളുകൾ എന്നെ നിന്ദിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം സഹിച്ചു ഞാൻ ഹൃദയത്തെ കഠിനമാക്കി നമ്രഭാവത്തോടെ സത്യത്തെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.
ഇതെന്റെ ധീരതയാണ്, ആത്മാർപ്പണമാണ് മറ്റുള്ളവർ സത്യനിഷ്ഠയെ ശിഥിലമാക്കി തങ്ങളുടെ മാന്യതയെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി മൗനം അവലംബിക്കുന്നു.
അതിനാൽ ദുർജ്ജനങ്ങൾക്ക് എന്തിനും സൗകര്യം കിട്ടുന്നു.
സമുദായത്തിൽ ഞങ്ങളേപ്പോലെ സത്യത്തിനു വേണ്ടി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നവർ കുറയുന്നതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കവരുടെ മാന്യതവകവച്ചു കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നു.
സമുദായം ഞങ്ങളുടെ സേവനത്തിൽ നിന്ന് മുതലെടുക്കുന്നു. എന്നിട്ട് ഞങ്ങളെ ഹീനൻമാരെന്ന് വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു."
അന്യരുടെ ദൂഷ്യങ്ങളെ പരസ്യപ്പെടുത്തുന്നത് വാസ്തവത്തിൽ ആവശ്യമാണോ? അതു തുറന്നു കാണിക്കുവാൻ, പ്രകടിപ്പിക്കുവാൻ, പ്രചരിപ്പിക്കുവാൻ തനിക്ക് അധികാരമുണ്ടോ? എന്നാണ് മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി ചിന്തിക്കേണ്ടത്. അതാണ് ശരിയായ ഉരകല്ല്.
പിശുനന്റെ ഗുണത്തെ പിശുനത എന്നു പറയുന്നു. പിശനത എന്ന ദുർഗുണം വർദ്ധിക്കുകയും സർവ്വസാധാരണമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്ന സമുദായത്തിന് ഒരിക്കലും ഉത്കർഷമുണ്ടാവില്ല.
അവിടെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും മണ്ണോടു ചേരുന്നു. അതിനാൽ പിശുനതയെ സമുദായ വിരുദ്ധമായ വൃത്തി എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ദൈവിക വൃത്തിയോടു കൂടിയ സമുദായത്തിൽ ഇതു കാണുകയില്ല. അപൈശുനം ദൈവീക സമ്പത്തിന്റെ ഒരു മുഖ്യ ലക്ഷണമാണ്.
പിശുനത എന്ന ദുർഗ്ഗുണത്തെ നശിപ്പിക്കുവാൻ സ്വാമി നമ്മെ എപ്പോഴും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

”അഹിംസാ സത്യമക്രോധ
സ്ത്യാഗ: ശാന്തിരപൈശുനം"
(ഗീത : 16 - 2)
( - ഭഗവാൻ ശ്രീ സത്യസായി ബാബ എഴുതിയ 'ഗീതാവാഹിനി'' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നും)

ശ്രീകൃഷ്ണ തത്വം : ദാമ്പത്യം

ഒരിക്കൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനും ഗോപന്മാരും ഗോക്കളെ മേച്ചു വളരെ ദൂരം നടന്നതിനാൽ ഗോപന്മാർക്കു വളരെ വിശപ്പും ദാഹവും മൂലം ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുകയും അവർ കൃഷ്ണനോട് തങ്ങളുടെ സ്ഥിതിയെപ്പറ്റി പറയുകയും ചെയ്തു. ഗോപന്മാരുടെ വിഷമം മനസ്സിലാക്കിയ ഭഗവാൻ അവിടെ അടുത്തു തന്നെയുള്ള ഒരു അശോക വൃക്ഷ ചുവട്ടിൽ എല്ലാവരെയും കൂട്ടി നിൽക്കുന്ന സമയത്തു കുറച്ചകലെയായി വേദമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളുടെ ധ്വനി കേൾക്കുകയാൽ തന്റെ കൂട്ടുകാരോട് അവിടെ കുറെ ബ്രാഹ്മണർ ഒരു യജ്ഞം നടത്തുന്നുണ്ടെന്നും നിങ്ങൾ അവിടെ ചെന്ന് കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഇവിടെ അടുത്തു വന്നിട്ടുണ്ടെന്നും അവർക്കു വല്ലതും ഭക്ഷണം കിട്ടിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞയച്ചിരിക്കുന്നതായി അറിയിക്കുവാനും ഗോപബാലന്മാരോട് പറഞ്ഞയച്ചു. ഗോപബാലന്മാർ അതനുസരിച്ചു അവിടെ ചെല്ലുകയും ആ ബ്രാഹ്മണരോട് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞയച്ചതിനെ അവരെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ വിദ്യാമദത്താൽ പ്രഭാവിതരായിരുന്ന അവരിൽ ഇത് കോപത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ഗോപബാലന്മാരെ അവിടെനിന്നും ഓടിച്ചുവിടുകയും ചെയ്തു.നിരാശരായി തിരിച്ചെത്തിയ ഗോപബാലന്മാരോട് ഭഗവാൻ ഇപ്പോൾ അവരുടെ ഭാര്യമാരായ ബ്രാഹ്മണിമാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് ഇതേ വർത്തമാനം ഉണർത്തിക്കുന്നതിന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപാടെ അവരെല്ലാം ഓടി തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മരുടെ അടുത്തുചെന്നു ഈ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴും അവരിൽ അത് കാര്യമായ പ്രതികരണം ഒന്നും ഉളവാക്കിയില്ല. തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ അജ്ഞത മനസ്സിലാക്കിയ അവർ യജ്ഞത്തിനായി തയ്യാറാക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളെല്ലാമെടുത്തു ഗോപബാലന്മാരുടെ കൂടെ ഭഗവാൻ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോവുകയും അവിടെയെത്തി എല്ലാം ഭഗവാന് സമർപ്പിച്ചു തങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ അവിവേകത്തെ പൊറുക്കണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാൻ ആ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളെല്ലാമെടുത്തു ഗോപന്മാർക്കു നൽകി. അതിനു ശേഷം ബ്രാഹ്മണിമാരോട് നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെവരെ വന്നതെന്നും മറ്റും ചോദിച്ചു അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു അവരോട് തിരിച്ചുപോകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പക്ഷെ അവർ തിരിച്ചുപോകാതെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുകയും ഇനി തങ്ങൾ തിരിച്ചുപോവില്ല എന്ന് ഭഗവാനോട് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ഭഗവാൻ അവർക്കു നൽകുന്ന ഒരു ഉപദേശമുണ്ട്. ഇത് വളരെ വളരെ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഭഗവാൻ അവരോട് പറയുന്നത് ഭർതൃമതിയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭർതൃ സ്ഥാനത്തു നില്കുന്നത് താൻ തന്നെയാണെന്നാണ്. ഭഗവാൻ അവരോട് പറയുന്നത് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരിൽ എന്നെത്തന്നെ ദർശിക്കണമെന്നും അതിനാൽ തിരിച്ചുചെന്നു സന്തോഷത്തോടുകൂടി ഭർത്താക്കന്മാരോട് കൂടി സന്തോഷകരമായി ഭഗവദ്ധ്യാനത്തോടുകൂടി ജീവിക്കുക എന്നുമാണ്. ''യാവത് പവനോ നിവസതി ദേഹേ" എന്ന ശങ്കരാചാര്യ സ്വാമികളുടെ ശ്ലോകം ഈ ഘട്ടത്തെ ആധാരമാക്കിയുള്ളതാണ്. ശങ്കരാചാര്യ സ്വാമികളുടെ സൂക്ഷ്മ ദർശിത്വം എത്രയേറെ ഉണ്ട് എന്നുള്ളത് ഇതിൽനിന്നും നമുക്ക് മനസിലാക്കാം. അപ്പോഴേക്കും തങ്ങൾക്കു പറ്റിയ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ ബ്രാഹ്മണരും അവിടെയെത്തി ഭഗവാനെ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു. ഈ ഘട്ടം വായിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ആദ്യം തോന്നുന്നത് നാം അമ്പലങ്ങളിൽ എന്തിനാണ് വഴിപാട് കഴിക്കുന്നത്?അതൊക്കെ ആർക്കെങ്കിലും ദാനം ചെയ്‌താൽ പോരെ എന്നാണ്. ഇത് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന താമസ്സിൽ നിന്നുദ്ഭവിക്കുന്ന ചിന്തയാണ്. ഭഗവാൻ എന്തുകൊണ്ട് ആദ്യം ഗോപന്മാരെ വേദ വിധികളോടെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണരുടെ അടുക്കൽ വിടുന്നു? പലരും ഈ ലീലയെ ബ്രാഹ്മണത്വത്തെ തരംതാഴ്ത്തിക്കാണിക്കുവാൻ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതിന്റെ യാഥാർഥ്യം അതല്ല. പുരുഷൻ അഹങ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. സ്ത്രീ ഭക്തിയുടെയും സമർപ്പണത്തിന്റെയും. വിവാഹം എന്നത് ഇത് രണ്ടിന്റെയും സംയോഗമാണ്. വിവാഹത്തോടുകൂടി പുരുഷൻ തന്റെ അഹങ്കാരത്തെ കുറച്ചു ഭക്തിയെയും സമർപ്പണഭാവത്തെയും തന്നിലേക്ക് സ്വീകരിക്കണം. ഇല്ലായെങ്കിൽ വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വരക്കു സമമാണ് അവന്റെ ജീവിതം. ഉപനയനം മുതൽ വേദം ഉരുവിട്ടുപഠിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ പ്രായേണ കർമങ്ങൾക്കു അമിതപ്രാധാന്യത്തെ നൽകി അഹങ്കാരത്തിൽ ഈശ്വരനെ തന്നെ മറന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്ന അവസരങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ ഉണ്ടായെന്നു വരും. നിത്യവും ഗായത്രിയും സന്ധ്യാവന്ദനവും ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണന്റെ വിദ്യ ഈശ്വരനെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയാണ്. അതിനു കർമങ്ങളുടെ കൂടെ ഭക്തിയും അത്യാവശ്യമാണ് എന്ന് അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയാണ് ഭഗവാൻ ഈ ലീല ചെയ്യുന്നത്. ഭക്തിയില്ലാത്ത കർമം പാഴ് വേലയാണ് ത്യാഗരാജ സ്വാമികൾ തന്റെ ഒരു കീർത്തനത്തിൽ ഇതിനെ ശവത്തിനു ചെയ്യുന്ന അലങ്കാരമായിട്ടാണ് വർണിച്ചിരിക്കുന്നതു.രണ്ടുകൂട്ടരുടെ അഹങ്കാരത്തെ ഭഗവാൻ ഇതുവരെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഒന്ന് ബ്രഹ്മാവിന്റെത് .ഇപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണരുടേതും. ബ്രാഹ്മണർക്കു ഈ ശരീരത്തിൽ തന്നെ മൂന്നു ഭാവങ്ങളുണ്ട്. അതിനാൽ അവരുടേത് 'ത്രിവൃത്‌ ജന്മ്മം ' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. ശൗക്രം , സാവിത്രം ദൈത്യം എന്നിവയാണ് അവ. ഇത് മൂന്നും ബ്രാഹ്മണനിൽ അഹങ്കാരഹേതുവായി പരിണമിക്കുന്നു. അതിനാൽ അവർ ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കണമെന്നും ഭഗവാൻ പറയുന്നു. ആരാണോ വിഷ്ണുവിന് വിമുഖന്മാരായി കർമം ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ കർമങ്ങൾ ത്യാഗരാജ സ്വാമി പറയുന്നതുപോലെ ശവത്തിൽ ചെയ്യുന്ന അലങ്കാരമാണ് എന്ന് മറ്റുള്ളവരും മനസ്സിലാക്കണം എന്നാണ് ഈ ലീലയുടെ ആന്തര്യം. ഭാര്യ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ ജീവിതം പരസ്പര പൂരകങ്ങളായിരിക്കണമെന്നും ഈ ലീല നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദാമ്പത്യത്തിൽ രണ്ടുപേർക്കും തുല്യ പ്രാധാന്യതയുണ്ട്. അതേപോലെ ഈശ്വര സാക്ഷാത്കാരത്തിനുള്ള യജ്ഞമാണ് ദാമ്പത്യമെന്നും അത് കേവലം വൈകാരികം മാത്രമായ ഒരു ബന്ധമല്ല എന്നും ഈ ലീല നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതല്ലായെങ്കിൽ അത് രാവണ മണ്ഡോദരിമാരുടേതുപോലെ ഒരു ജന്മം വ്യർത്ഥമാക്കിക്കളയാനെ ഉപകരിക്കുന്നുള്ളൂ.....ശ്രീ ഗുരുഭ്യോ നമ....

Story Telling : മിതമായ സമ്പത്ത്

💞മിതമായ സമ്പത്ത്💞

ജീവിതം സുഖപ്രദമായിത്തീരാന്‍ ഒരാള്‍ക്ക് എത്ര സമ്പത്ത് വേണമെന്ന് ഒരിക്കല്‍ ഒരു ശിഷ്യന്‍ തന്റെ ഗുരുവിനോട് ചോദിച്ചു . മഹാൻ പക്ഷേ, മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം വീട്ടറയില്‍ ചെന്ന് ഒരു സഞ്ചിയില്‍ അല്‍പം കോഴിമുട്ടയുമായി വന്നു.

 അതില്‍നിന്ന് ഒന്നെടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു. അവനത് സന്തോഷത്തോടെ വാങ്ങി. ഉടനെ രണ്ടാമതൊന്നുകൂടി കൊടുത്തു. അതും പ്രയാസമേതുമില്ലാതെ സ്വീകരിച്ചു. മൂന്നാമതൊന്നുകൂടി കൊടുത്തപ്പോള്‍ അതും വാങ്ങി. നാലാമത്തേതും വാങ്ങാതിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, അഞ്ചാമതും കൊടുത്തപ്പോള്‍ അവന്‍ പ്രയാസപ്പെട്ടു.

മുട്ട എങ്ങനെ വാങ്ങണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. ഒടുവില്‍ ഇരുകൈകളും ചേര്‍ത്തിവച്ച് എങ്ങനെയോ അതു വാങ്ങി. അദ്ദേഹം  അവിടെയും നിര്‍ത്തിയില്ല. ആറാമതൊന്നുകൂടി കൊടുത്തു. അപ്പോള്‍ വെപ്രാളപ്പെട്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു:
''നിര്‍ത്തൂ , നിര്‍ത്തൂ. ഇതെല്ലാംകൂടി എന്റെ കൈയില്‍നിന്ന് ഇപ്പോള്‍ വീണുടഞ്ഞു പോകും..''

ശിഷ്യന്റെ ഈ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പോള്‍ ഗുരു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു:
''ആദ്യത്തെ നാലു മുട്ടകള്‍ നീ സസന്തോഷം സ്വീകരിച്ചു. കാരണം, അവ നിന്റെ കൈകളിലൊതുങ്ങുന്നവയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അഞ്ചാമത്തേതും ആറാമത്തേതും തന്നപ്പോള്‍ നീ അസ്വസ്ഥനായി. കാരണം, നിനക്കവ താങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തവയായിരുന്നു. ഇതാണ് ജീവിതത്തില്‍ സമ്പത്തിന്റെ കാര്യവും.

സമ്പത്ത് മിതമായാല്‍ ജീവിതം സുഖപ്രദമാകും. അമിതമായാല്‍ ദുഃഖപൂര്‍ണവുമാകും. അതിനാല്‍ ആവശ്യത്തിനു മാത്രം സമ്പാദിക്കുക. ബാക്കി സമയം ജീവിക്കാന്‍ നോക്കുക....''

Story Telling : Hiring Donkey

One day The king wanted to go fishing, and he asked the royal weather forecaster the forecast for the next few hours.

The palace meteorologist assured him that there was no chance of rain.

So the king and the queen went fishing.

On the way he met a man with a fishing pole riding on a donkey, and he asked the man if the fish were biting.

The fisherman said, "Your Majesty, you should return to the palace! In just a short time. I expect a huge rain storm."

The king replied: "I hold the palace meteorologist in high regard. He is an educated and experienced professional.

Besides, I pay him very high wages. He gave me a very different forecast. I trust him."

So the king continued on his way. However, in a short time a torrential rain fell from the sky. The King and Queen were totally soaked..

Furious, the king returned to the palace and gave the order to fire the meteorologist. Then he summoned the fisherman and offered him the prestigious position of royal forecaster.

The fisherman said, "Your Majesty, I do not know anything about forecasting. I obtain my information from my donkey. If I see my donkey's ears drooping, it means with certainty that...it will rain."

So the king hired the donkey.

And thus began the practice of hiring dumb asses to work in influential positions.

The practice is unbroken to this date.😜